วิธีการแบ่งพื้นที่ป้องกันการระเบิดอย่างเป็นวิทยาศาสตร์? - โซลูชันการปรับใช้เครื่องมือวัดหลักจาก Auto Instruments

วิธีการแบ่งพื้นที่ป้องกันการระเบิดอย่างเป็นวิทยาศาสตร์? - โซลูชันการปรับใช้เครื่องมือวัดหลักจาก Auto Instruments

ในอุตสาหกรรมต่างๆ เช่น ปิโตรเคมี การทำเหมืองถ่านหิน การแปรรูปฝุ่น สารเคมีละเอียด และโลจิสติกส์การจัดเก็บและการขนส่ง สภาพแวดล้อมที่อาจเกิดการระเบิดได้นั้นสามารถเกิดขึ้นได้เสมอ เพื่อให้การผลิตมีความปลอดภัย จำเป็นต้องระบุความเสี่ยงจากต้นตอ และการแบ่งพื้นที่ป้องกันการระเบิดเป็นสิ่งจำเป็นเบื้องต้นสำหรับการผลิตที่ปลอดภัย และเป็นพื้นฐานสำหรับการออกแบบป้องกันการระเบิด การเลือกอุปกรณ์ การวางผังระบบระบายอากาศ และการจัดการการดำเนินงานทั้งหมด

ด้วยการแบ่งพื้นที่ทางวิทยาศาสตร์ ทำให้สามารถกำหนดขอบเขตและระดับของสภาพแวดล้อมที่เป็นอันตรายได้อย่างชัดเจน ส่งผลให้มาตรการทางวิศวกรรมมีความแม่นยำมากขึ้น และลดโอกาสการเกิดแหล่งกำเนิดประกายไฟ ซึ่งจะช่วยลดความเสี่ยงต่ออุบัติเหตุได้

บริษัท Auto Instruments มีส่วนร่วมอย่างลึกซึ้งในด้านการวัดอัตโนมัติทางอุตสาหกรรม และได้จัดระเบียบหลักการ ระบบมาตรฐาน กฎการจำแนกประเภทสำหรับสภาพแวดล้อมก๊าซและฝุ่น และปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการแบ่งพื้นที่ป้องกันการระเบิดอย่างเป็นระบบ โดยผสานรวมกับผลิตภัณฑ์หลักของบริษัท คือ Auto Instrumentsเครื่องส่งสัญญาณแรงดันโดยจะวิเคราะห์ข้อดีและจุดใช้งานในสภาวะป้องกันการระเบิดที่แตกต่างกัน พร้อมทั้งให้การสนับสนุนอย่างมืออาชีพแก่สถานประกอบการเพื่อให้บรรลุการผลิตที่ปลอดภัยและมีประสิทธิภาพ

I. หลักการแบ่งพื้นที่ป้องกันการระเบิด

1. องค์ประกอบสามประการของการระเบิด

ในสภาพแวดล้อมทางอุตสาหกรรม การมีอยู่พร้อมกันของวัสดุที่ติดไฟได้ สารออกซิไดซ์ และแหล่งกำเนิดประกายไฟ เป็นเงื่อนไขพื้นฐานสำหรับการระเบิด

องค์ประกอบสามประการของการระเบิด ได้แก่ วัสดุที่ติดไฟได้ (เช่น ก๊าซธรรมชาติ ไอระเหยของน้ำมันเบนซิน ฝุ่นถ่านหิน ฝุ่นโลหะ) สารออกซิไดซ์ (โดยปกติคืออากาศ โดยปริมาณออกซิเจนเป็นกุญแจสำคัญในการขยายตัวของการระเบิด) และแหล่งกำเนิดประกายไฟ (ประกายไฟจากไฟฟ้า ประกายไฟจากการเสียดสีทางกล ไฟฟ้าสถิต พื้นผิวที่มีอุณหภูมิสูง เป็นต้น)

เมื่อองค์ประกอบทั้งสามอย่างมีอยู่ในสัดส่วนที่เหมาะสม เงื่อนไขสำหรับการระเบิดก็จะเกิดขึ้น การแบ่งพื้นที่ป้องกันการระเบิดนั้นโดยพื้นฐานแล้วเป็นการประเมินความน่าจะเป็นของการมีอยู่พร้อมกันขององค์ประกอบทั้งสามในพื้นที่ใดพื้นที่หนึ่ง โดยใช้ความถี่และระยะเวลาของการเกิดขึ้นเป็นพื้นฐานหลัก ยิ่งเกิดขึ้นนานและบ่อยเท่าใด ระดับอันตรายก็จะยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น และพื้นที่ต่างๆ จะได้รับการจัดการตามระดับความเสี่ยง

2. การเผยแพร่แหล่งที่มา

ชิ้นส่วนเหล่านี้เป็นชิ้นส่วนที่อาจปล่อยสารไวไฟออกมาได้ เช่น ซีลปั๊ม วาล์ว หน้าแปลน วาล์วระบายอากาศ และข้อต่อของอุปกรณ์ลำเลียงฝุ่น

โดยจำแนกตามความถี่และระยะเวลาของการปล่อยออกมาเป็น:

แหล่งปล่อยสารอย่างต่อเนื่อง: มีอยู่เป็นระยะเวลานาน (เช่น บริเวณที่เป็นก๊าซภายในถัง)

แหล่งที่มาของการรั่วไหลระดับแรก: การรั่วไหลที่อาจเกิดขึ้นระหว่างการทำงานปกติ (เช่น ซีลปั๊ม)

แหล่งรั่วไหลระดับที่สอง: การรั่วไหลระยะสั้นเท่านั้นในช่วงสภาวะผิดปกติ (เช่น การรั่วไหลบริเวณหน้าแปลนเป็นครั้งคราว)

ยิ่งระดับแหล่งปล่อยสารปนเปื้อนสูงเท่าไร ระดับอันตรายในพื้นที่ก็ยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น

3. สภาพการระบายอากาศ

หมายถึงความสามารถของอากาศในการเจือจางสารไวไฟให้มีความเข้มข้นที่ปลอดภัยต่ำกว่าขีดจำกัดการระเบิด ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญที่ส่งผลต่อการคงอยู่ของสภาพแวดล้อมที่เป็นอันตราย โดยรวมถึงการระบายอากาศตามธรรมชาติ (การเปลี่ยนแปลงการไหลของอากาศ) และการระบายอากาศเชิงกล (การดูดอากาศด้วยพัดลม)

เมื่อการระบายอากาศที่ดีสามารถรักษาระดับความเข้มข้นของสารไวไฟให้อยู่ต่ำกว่าขีดจำกัดการระเบิดต่ำสุด (เช่น ขีดจำกัดการระเบิดต่ำสุดของมีเทน) ได้อย่างเสถียร≈หากลดระดับลง 5% อันตรายในพื้นที่ก็จะลดลงอย่างมาก

4. หลักการสมดุลทางเทคนิคและเศรษฐกิจ

การแบ่งพื้นที่ต้องสร้างสมดุลระหว่างความปลอดภัยและต้นทุน การแบ่งพื้นที่แคบเกินไปอาจมองข้ามความเสี่ยง ในขณะที่การแบ่งพื้นที่กว้างเกินไปอาจนำไปสู่ต้นทุนการเลือกอุปกรณ์ที่สูงเกินไป แนวทางที่เหมาะสมคือการประเมินอย่างครอบคลุมโดยพิจารณาจากลักษณะของวัสดุที่ติดไฟได้ ความน่าจะเป็นของการรั่วไหล โครงสร้างเชิงพื้นที่ และประสบการณ์การใช้งาน เพื่อให้แน่ใจว่าการแบ่งพื้นที่เป็นไปตามข้อกำหนดและสะดวกต่อการนำไปใช้ในทางวิศวกรรม

II. การแบ่งพื้นที่สำหรับสภาพแวดล้อมที่เป็นก๊าซและไอระเหย

ในประเทศจีน วิธีการแบ่งเขต (พื้นที่) เป็นวิธีที่ใช้กันเป็นหลัก เช่น เขต 0, เขต 1 และเขต 2

1. โซน 0: พื้นที่อันตรายต่อเนื่อง

บ่งชี้ว่ามีก๊าซหรือไอระเหยที่ติดไฟได้อยู่เป็นเวลานานหรือบ่อยครั้ง โดยมีระยะเวลาเกิน 1,000 ชั่วโมงต่อปี มักพบในภายในถังเก็บ พื้นที่ก๊าซในเครื่องปฏิกรณ์ และภายในอุโมงค์และสภาพแวดล้อมปิดอื่นๆ

อุปกรณ์ต้องใช้ประเภทที่มีความปลอดภัยจากประกายไฟในระดับสูงสุด (Ex ia) ซึ่งจำกัดพลังงาน (กระแสไฟฟ้า แรงดันไฟฟ้า) เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีพลังงานที่ก่อให้เกิดการจุดระเบิดจากความผิดปกติใดๆ

2. โซน 1: พื้นที่อันตรายเป็นบางครั้ง

ในระหว่างการทำงานปกติ อาจเกิดกลุ่มก๊าซไวไฟขึ้นได้ ซึ่งมักเกี่ยวข้องกับความผันผวนของกระบวนการและการรั่วไหลจากการทำงานของอุปกรณ์ ตัวอย่างเช่น ห้องปั๊ม (ที่พื้นผิวซีลอาจรั่วได้) บริเวณที่มีวาล์วจำนวนมาก (ที่อาจเกิดการรั่วไหลจากการทำงาน) และบริเวณรอบๆ เครื่องจ่ายน้ำมันเชื้อเพลิง (ที่ไอระเหยของน้ำมันเบนซินสามารถแพร่กระจายได้ง่าย) ล้วนเป็นบริเวณดังกล่าว สามารถใช้อุปกรณ์ประเภทกันไฟ (Ex d) ประเภทความปลอดภัยสูง (Ex e) หรือประเภทปลอดภัยโดยเนื้อแท้ (Ex ib) ได้

อุปกรณ์กันระเบิดชนิด Ex d หมายความว่าตัวเรือนอุปกรณ์สามารถทนต่อแรงดันจากการระเบิดภายในและป้องกันการรั่วไหลของเปลวไฟได้ ชนิดที่มีความปลอดภัยสูงขึ้น (Ex e) จะเพิ่มความปลอดภัยโดยการลดการเกิดประกายไฟและลดอุณหภูมิ อุปกรณ์กันระเบิดจะต้านทานการระเบิดภายในโดยการเสริมความแข็งแรงของตัวเรือนและป้องกันการรั่วไหลของเปลวไฟ โดยทั่วไปจะใช้ในโซน 1 เป็นวิธีการป้องกันการระเบิด

3. โซน 2: พื้นที่อันตรายเป็นครั้งคราว

ส่วนผสมที่อาจระเบิดได้จะเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ในสถานการณ์ที่ผิดปกติหรือมีการรั่วไหล เช่น บริเวณรอบๆ ถังเก็บ และในเขตปรับแต่งทดลองที่มีการระบายอากาศดี

สามารถใช้อุปกรณ์ชนิดไม่ก่อให้เกิดประกายไฟ (Ex n) ได้ ซึ่งจะไม่ก่อให้เกิดประกายไฟหรืออุณหภูมิสูงในระหว่างการทำงานปกติ

4. ลักษณะการแพร่กระจายของก๊าซและขอบเขตพื้นที่

ความหนาแน่นสัมพัทธ์ (เมื่อเทียบกับความหนาแน่นของอากาศ) ของก๊าซมีผลต่อทิศทางการแพร่กระจายของก๊าซ:

หนักกว่าอากาศ (ความหนาแน่น 1): เช่น โพรเพนและบิวเทน ซึ่งมีแนวโน้มที่จะสะสมตัวในระดับต่ำ

เบากว่าอากาศ (ความหนาแน่น < 1): เช่น ไฮโดรเจนและมีเทน ซึ่งมีแนวโน้มที่จะลอยขึ้นด้านบน

โดยปกติแล้ว ความสูงของพื้นที่จะถูกกำหนดตามกฎข้างต้น สื่อระเหยอาจมีช่วงการแพร่กระจายที่กว้างกว่า ซึ่งจำเป็นต้องประเมินจากข้อมูลคุณสมบัติทางกายภาพ รูปแบบการแพร่กระจายมีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับความเร็วลมและสิ่งกีดขวาง

หนักกว่าอากาศ→บริเวณนี้มีความสูงประมาณ 1 เมตรเหนือพื้นดิน

เบากว่าอากาศ→บริเวณที่อยู่ต่ำกว่าเพดานลงมา 1 ถึง 2 เมตร ถือเป็นเขตเสี่ยง

ของเหลวที่มีจุดวาบไฟสูง→เมื่อก๊าซระเหยน้อยลง พื้นที่ครอบคลุมก็จะลดลงได้

III. การแบ่งพื้นที่สำหรับสภาพแวดล้อมที่มีฝุ่นละออง

การระเบิดของฝุ่นแตกต่างจากการระเบิดของแก๊ส โดยจุดสำคัญอยู่ที่การก่อตัวของกลุ่มฝุ่นที่ระเบิดได้ (ฝุ่นที่ลอยอยู่ในอากาศ) ยิ่งขนาดอนุภาคฝุ่นเล็กและฝุ่นแห้งมากเท่าใด โอกาสที่จะเกิดกลุ่มฝุ่นที่ระเบิดได้ก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น

1. เขต 20: พื้นที่ที่มีฝุ่นละอองปกคลุมต่อเนื่อง

ฝุ่นจะคงอยู่ในสภาพแขวนลอยเป็นเวลานาน มักพบได้ทั่วไปในโรงสีแป้ง ไซโลเก็บผงถ่านหิน และห้องผสมผงโลหะ การระเบิดของฝุ่นมีความเสี่ยงต่อการระเบิดซ้ำซ้อน ซึ่งหมายความว่าการระเบิดครั้งแรกสามารถทำให้ฝุ่นที่ตกค้างอยู่ฟุ้งกระจายและก่อให้เกิดการระเบิดซ้ำซ้อนที่รุนแรงขึ้นได้ ดังนั้นจึงจำเป็นต้องมีการป้องกันในระดับสูงสุด

2. โซน 21: บริเวณที่มีฝุ่นละอองเกิดขึ้นเป็นครั้งคราว

ในระหว่างการทำงาน อาจมีฝุ่นละอองฟุ้งกระจายขึ้นสู่อากาศ เช่น บริเวณจุดขนถ่ายสินค้า และจุดเปลี่ยนถ่าย ซึ่งอาจก่อตัวเป็นกลุ่มฝุ่นฟุ้งกระจายได้ โดยทั่วไปแล้ว จำเป็นต้องใช้อุปกรณ์ไฟฟ้าป้องกันการระเบิดจากฝุ่น (Ex tD) และต้องควบคุมอุณหภูมิที่เพิ่มขึ้นของพื้นผิวเพื่อป้องกันการติดไฟของฝุ่น

3. โซน 22: บริเวณเมฆฝุ่นหายาก

โดยส่วนใหญ่ฝุ่นจะอยู่ในสภาพนิ่ง และจะฟุ้งกระจายขึ้นมาเป็นกลุ่มฝุ่นเพียงชั่วครู่เมื่อถูกรบกวนหรือเกิดความผิดพลาด ซึ่งมักพบได้ในมุมอับของโรงงาน นอกอุปกรณ์กำจัดฝุ่น พื้นที่จัดเก็บ และบริเวณมุมต่างๆ ของโรงงาน

ขนาดอนุภาค ความชื้น และองค์ประกอบของฝุ่นมีผลอย่างมากต่อความเสี่ยงในการระเบิด อนุภาคขนาดเล็กและสภาพแวดล้อมที่แห้งกว่าจะอันตรายกว่า

โดยทั่วไป พื้นที่ที่มีฝุ่นละอองจะถูกแบ่งโดยใช้วิธีระยะห่างจากแหล่งกำเนิดฝุ่น ("release source distance method") ซึ่งเป็นวิธีการที่เหมาะสมที่สุดในสถานที่ก่อสร้างทางวิศวกรรม

IV. ระบบมาตรฐาน

มาตรฐานทั่วไปสากล

มาตรฐาน IEC 60079 เป็นมาตรฐานพื้นฐานที่เป็นที่ยอมรับทั่วโลกสำหรับสภาพแวดล้อมที่อาจเกิดการระเบิดได้

IEC 60079-10-1: การแบ่งประเภทของสภาพแวดล้อมก๊าซที่อาจระเบิดได้

IEC 60079-10-2: การแบ่งประเภทของสภาพแวดล้อมที่มีฝุ่นระเบิดได้

มาตรฐาน ATEX ของสหภาพยุโรป: ข้อกำหนดบังคับในสหภาพยุโรป ครอบคลุมอุปกรณ์ (ATEX 114) และการจัดการสถานที่ (ATEX 153)

NFPA/NEC (สหรัฐอเมริกา): ใช้ระบบการจำแนกประเภทแบบชั้น/ส่วน

แม้ว่าคำศัพท์จะแตกต่างกัน แต่หลักการพื้นฐานนั้นเหมือนกัน คือทั้งหมดจำแนกระดับความเสี่ยงโดยพิจารณาจากความถี่และระยะเวลาของการปรากฏตัวของสารอันตราย

V. ปัจจัยที่มีผลต่อผลการแบ่งพื้นที่

1. คุณสมบัติของวัสดุที่ติดไฟได้

จุดวาบไฟ: อุณหภูมิต่ำสุดที่ของเหลวสามารถกลายเป็นไอระเหยที่ติดไฟได้เมื่อได้รับความร้อน ยิ่งจุดวาบไฟต่ำเท่าไร ความไวไฟก็จะยิ่งสูงขึ้น และความเสี่ยงต่อการระเบิดก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น

ค่าขีดจำกัดการระเบิดต่ำสุด (LEL): ความเข้มข้นของก๊าซต่ำกว่าค่านี้ จะไม่สามารถระเบิดได้ ตัวอย่างเช่น มีเทนมีความเข้มข้นประมาณ 5% ยิ่งค่า LEL ต่ำเท่าไหร่ ก็ยิ่งง่ายต่อการเกิดส่วนผสมที่ระเบิดได้มากเท่านั้น

ขนาดอนุภาค ความชื้น และองค์ประกอบของฝุ่นเป็นตัวกำหนดความไวต่อการระเบิด ตัวอย่างเช่น ผงอะลูมิเนียมและผงแมกนีเซียมเป็นฝุ่นที่มีความไวต่อการระเบิดสูงมาก

2. ปล่อยพารามิเตอร์แหล่งที่มา

อัตราการรั่วไหล ความดัน อุณหภูมิ และปัจจัยอื่นๆ เป็นตัวกำหนดปริมาณวัสดุที่ติดไฟได้ที่ถูกปล่อยออกมา

ยิ่งอัตราการปล่อยสารไวไฟสูงเท่าไร ก็ยิ่งทำให้เกิดส่วนผสมที่ติดไฟได้ง่ายในเวลาอันสั้นมากขึ้นเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม การพ่นน้ำด้วยความเร็วสูงอาจทำให้ผลการเจือจางรุนแรงขึ้นเนื่องจากการผสมแบบปั่นป่วน ซึ่งต้องมีการวิเคราะห์เฉพาะเจาะจง การรั่วไหลร้ายแรงมักใช้ในการประเมินแผนฉุกเฉิน

3. สภาพการระบายอากาศ

ปริมาณการระบายอากาศเป็นตัวกำหนดว่าก๊าซไวไฟหรือฝุ่นละอองจะสะสมจนถึงระดับที่เป็นอันตรายได้หรือไม่ และเป็นปัจจัยที่พบได้บ่อยที่สุดที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงการจำแนกประเภทพื้นที่

การระบายอากาศตามธรรมชาติได้รับผลกระทบอย่างมากจากสภาพภูมิอากาศ ภูมิประเทศ และความเร็วลม ในขณะที่การระบายอากาศแบบกลไกสามารถควบคุมความเข้มข้นได้อย่างต่อเนื่อง แต่จำเป็นต้องตรวจสอบให้แน่ใจว่าความผิดพลาดจะไม่นำไปสู่การเพิ่มความเสี่ยง (เช่น มาตรการเตือนภัยเมื่อพัดลมเสีย)

4. โครงสร้างพื้นที่

พื้นที่ปิดมักเกิดการสะสมของก๊าซ ในขณะที่พื้นที่เปิดมักเกิดการแพร่กระจายของก๊าซ สิ่งกีดขวาง (เช่น โครงวางท่อ ผนัง) อาจก่อให้เกิดพื้นที่กักเก็บก๊าซ ซึ่งเพิ่มความเสี่ยงในบริเวณนั้น ความเหมาะสมของการจัดวางโครงสร้างส่งผลโดยตรงต่อรูปร่างของพื้นที่อันตราย

เรา.

อัตโนมัติ  เครื่องส่งสัญญาณแรงดันเกจ: เซ็นเซอร์วัดแรงดันความแม่นยำสูงสำหรับสภาพแวดล้อมที่มีอุณหภูมิสูงและความดันสูง

เครื่องส่งสัญญาณแรงดันแบบคาปาซิแตนซ์อุปกรณ์เหล่านี้เป็นอุปกรณ์หลักสำหรับการตรวจสอบความดันในอุตสาหกรรม โดยแปลงสัญญาณความดันเป็นสัญญาณไฟฟ้ามาตรฐานสำหรับการส่งออก เพื่อให้ได้ข้อมูลแบบเรียลไทม์สำหรับการควบคุมกระบวนการและการแจ้งเตือนด้านความปลอดภัย ในสภาวะอุณหภูมิสูงและความดันสูงในพื้นที่ป้องกันการระเบิด อุปกรณ์แบบดั้งเดิมยังคงมีความจำเป็นอยู่ เครื่องส่งสัญญาณแรงดันอัจฉริยะ มีแนวโน้มที่จะเกิดปัญหาต่างๆ เช่น การเสียรูปของไดอะแฟรมและการเบี่ยงเบนของสัญญาณ อย่างไรก็ตาม ระบบอัตโนมัติเครื่องส่งสัญญาณแรงดัน HARTด้วยการออกแบบที่ปรับแต่งมาเป็นพิเศษ จึงสามารถตอบสนองความต้องการที่เข้มงวดได้อย่างสมบูรณ์แบบ

1. ความก้าวหน้าในการทนต่ออุณหภูมิและความดัน

ความสามารถในการปรับตัวในช่วงอุณหภูมิที่กว้าง: โดยทั่วไปแล้วเครื่องส่งสัญญาณแรงดันแบบดั้งเดิมจะมีช่วงอุณหภูมิการทำงานอยู่ที่ -20 ถึง 150 องศาเซลเซียส°C และส่วนประกอบเซ็นเซอร์ของมันมีแนวโน้มที่จะเสื่อมสภาพและเสียหายภายใต้สภาวะอุณหภูมิสูง รถยนต์เครื่องส่งสัญญาณแรงดัน EXใช้เซ็นเซอร์คาปาซิทีฟเซรามิกทนความร้อนสูง และมีตัวเรือนระบายความร้อนแบบพิเศษ ทำให้ส่วนประกอบหลักสามารถทนต่ออุณหภูมิได้ตั้งแต่ -40 ถึง 200 องศาเซลเซียส°C โดยบางรุ่นที่ปรับแต่งพิเศษจะมีขนาดใหญ่ถึง 300°C. อุปกรณ์เหล่านี้ใช้ขั้นตอนวิธีชดเชยอุณหภูมิแบบหลายขั้นตอน ซึ่งช่วยรักษาความแม่นยำในการวัดให้อยู่ในระดับที่กำหนด±มีความแม่นยำ 0.1%FS ตลอดช่วงอุณหภูมิทั้งหมด ช่วยขจัดข้อผิดพลาดในการวัดที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิ

ความทนทานต่อแรงดันสูงและการป้องกันการรั่วซึม: ในสภาวะแรงดันสูง ไดอะแฟรมและโครงสร้างการซีลของตัวส่งสัญญาณเป็นกุญแจสำคัญในการต้านทานความเสี่ยง ตัวส่งสัญญาณแรงดันอัตโนมัติใช้ไดอะแฟรม Hastelloy C-276 ซึ่งสามารถทนต่อแรงดันสูงมากถึง 100 MPa ตรงตามข้อกำหนดการวัดของเครื่องปฏิกรณ์แรงดันสูง บ่อน้ำมันและก๊าซ และสถานการณ์อื่นๆ โครงสร้างการซีลใช้เทคโนโลยีการเชื่อมด้วยเลเซอร์และจับคู่กับวงแหวนซีลยางฟลูออโร ทำให้ได้ระดับการป้องกัน IP67 และผ่านการรับรองการป้องกันการระเบิด Ex d ทำให้สามารถใช้งานได้โดยตรงในพื้นที่อันตรายจากก๊าซ Zone 1 และขจัดความเสี่ยงด้านความปลอดภัยที่เกิดจากความล้มเหลวของการซีล

2. ความต้านทานต่อการรบกวนในสื่อที่ซับซ้อน

ในสถานการณ์ที่ต้องการความปลอดภัยจากการระเบิดและมีสารกัดกร่อนรุนแรงและความหนืดสูง (เช่น กรดเข้มข้นและน้ำมันหนัก) หัววัดของเครื่องส่งสัญญาณมีแนวโน้มที่จะเกิดการกัดกร่อนและอุดตัน ส่งผลต่อความเสถียรในการวัด เครื่องส่งสัญญาณแรงดันอัตโนมัติมีตัวเลือกสำหรับวัสดุบุผิวป้องกันการกัดกร่อน PTFE และ PFA และสำหรับสารที่มีความหนืดสูง จะใช้โครงสร้างไดอะแฟรมแบบแบนเพื่อลดการเกาะติดและการอุดตันของสาร นอกจากนี้ยังรวมเอาอัลกอริธึมการกรองสัญญาณอัจฉริยะเพื่อต้านทานการรบกวนทางแม่เหล็กไฟฟ้าและการสั่นสะเทือนในสภาพแวดล้อมทางอุตสาหกรรมได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทำให้มั่นใจได้ว่าสัญญาณเอาต์พุตมีความเสถียร

VII. บทสรุป

การแบ่งเขตป้องกันการระเบิดเป็นจุดเริ่มต้นของการจัดการสภาพแวดล้อมที่อาจเกิดการระเบิด และเป็นกรอบพื้นฐานสำหรับการเลือกอุปกรณ์ การวางผังกระบวนการ การออกแบบระบบระบายอากาศ และความปลอดภัยในการปฏิบัติงาน การที่จะจับคู่ผลลัพธ์ของการแบ่งเขตกับอุปกรณ์จริงได้อย่างมีประสิทธิภาพนั้น ต้องอาศัยความเข้าใจในคุณสมบัติของวัสดุที่ติดไฟได้ รูปแบบการปลดปล่อย การแพร่กระจาย และลักษณะของอุปกรณ์เสียก่อน

เครื่องส่งสัญญาณแรงดันอัตโนมัติ ด้วยประสิทธิภาพการป้องกันการระเบิดที่โดดเด่น ช่วงอุณหภูมิและความดันที่กว้าง ความสามารถในการวัดที่แม่นยำ และข้อได้เปรียบทางเทคนิคในการปรับให้เข้ากับสื่อที่ซับซ้อน จึงกลายเป็นตัวเลือกที่เชื่อถือได้สำหรับพื้นที่ป้องกันการระเบิดในอุตสาหกรรมที่มีความเสี่ยงสูง เช่น ปิโตรเคมีและเหมืองถ่านหิน